Ix Chel Maangodin van de Maya’s.

Ix Chel is de maangodin van de Maya’s en tevens een godin van slangen, water, geboorte en weven. Ze nam de zon bij zich in bed, maar haar woedende grootvader doodde haar met een bliksemschicht.

Libellen zongen dertien dagen lang boven haar dode lichaam, waarna zij weer tot leven kwam en de zon werd achterdochtig en jaloers en gooide Ix Chel de hemel uit. Hij ontdekt dat hij niet zonder haar kon, dus overreedde hij haar terug te komen, enkel om haar weer te mishandelen. Arme Ix Chel had er genoeg van om steeds misbruikt te worden en ze verliet de zon om alleen langs de nachtelijke landschappen te zwerven, zichzelf onzichtbaar makend als haar oude echtgenoot dichterbij kwam.

Roep Ix Chel aan voor hulp bij alle problemen die te maken hebben met misbruik van het Vrouwelijke, van gebruik van geweld door een echtgenoot tot oneerlijke betaling in een baan.

Roep haar ook aan als je begrip en geheimhouding nodig hebt en ze zal je een schuilplaats bieden.

Maan godin Selene

Aanschouw het nieuwe

Griekse maan godin Selene

Selene was gekroond met een maansikkel, haar witte vleugels achter haar, bestuurde ze de lunaire strijdwagen ieder nacht langs de hemel. De mooie wagen werd getrokken door twee witte paarden. Als Selene bij Donkere Maan verdween, zei men dat ze haar menselijke minnaar bezocht, Endymion, voor wie zij eeuwig leven en jeugd gekocht had.

Selene werd verliefd op de knappe jager Endymion, van wie men zei dat hij een van de mooiste mannen ooit was. Op een nacht viel hij, vermoeid van zijn werk, op een maanverlichte heuvel in slaap, en zo zag Selene hem. Ze was betoverd! Haar zilveren licht kabbelde over zijn gespierde ledematen en ze verlangde ernaar om haar vingers hetzelfde te laten doen. Ze kon hem niet weerstaan en dus kwam de stralende Godin neer uit de hemel en kuste en liefkoosde hem, zodat hij in een betoverende slaap viel, waaruit hij nooit meer wakker zou worden.

Op die manier verzekerde Selene zich ervan dat geen enkele sterfelijke vrouw ooit haar minnaar zou bezitten en dat hij nooit zou sterven.

Maar helaas kon hij niet meer wakker worden om de hartstochtelijke kussen van de Godin te beantwoorden. Nacht na nacht keer Selene terug om de liefde met hem te bedrijven, maar het schenkt haar geen vreugde, enkel zuchten en leugens.

Deze melancholieke legende heeft psychologische betekenissen, zoals meestal het geval is met klassieke verhalen. Die arme Selene is een voorbeeld van een paar van de slechtste eigenschappen van ons lunaire zelf, als we de behoefte hebben om ergens aan vast te houden, om de liefde van een bemind iemand – of iets bekends – te verzekeren en te bezitten.

Dit zien we soms in moederliefde, als de moeder niet echt wil dat het kind opgroeit en haar verlaat. Ondanks al haar zorg kan ze hem in een soort ‘slaap’ houden, waar in al zijn wezenlijke behoeftes wordt voorzien en waar hij behoed wordt voor het aangaan van levensuitdagingen, omdat die ‘gevaarlijk’ zijn. Als zo’n moeder daarin slaagt, bindt ze haar kind aan zich. Maar er kan voor geen van beide partijen sprake zijn van echte voldoening, want de ware behoefte van moederschap is een ander mens groot te brengen dat een wezenlijke plaats in de wereld kan innemen; anders is het moederen niet volledig. Soms zien we een dergelijke dynamiek in relaties, waar de ene partij onder het mom van ‘houden van’ de andere ‘verstrikt’ en ervan weerhoudt een volledig leven te ervaren, waardoor ze dus ook geen volwaardig, volwassen partner kunnen zijn.

In andere verhalen slaapt Endymion niet eeuwig, maar wachtte hij zijn prachtige geliefde op in Klein-Azië, als ze verdween van de Griekse hemelen. Alle slapers moeten uiteindelijk wakker worden en tenslotte was Selene een Godin!

De vrouwelijke weg

Maankaart Spiegelen

Afgelopen zomer werd ik benaderd door Lusanne Hogeweg voor een interview. Zij had het voornemen een boek te gaan schrijven, over de vrouwelijke en mannelijke weg van het vinden van je missie. Zij interviewde diverse mannen en vrouwen, om zo voeding en inspiratie te vergaren voor haar boek. We voerden 2 gesprekken waarin we met elkaar onderzochten, waar wij de verschillen ervaarden en wat we hadden geleerd onze missie te vinden, te leven en om ervan te genieten. Ik vertelde enthousiast over de Griekse Mythologie, hoe in de mythen al zo duidelijk naar voren komt, hoe ondergeschikt de vrouw is aan de man en hoe zich dat op vele manieren uit in het leven en ook op bijvoorbeeld het ondernemerschap. Er is een mannelijke weg en een vrouwelijke weg van ondernemen. Lusanne wil in haar boek aangeven, dat beide wegen naast elkaar staan en wil vrouwen attenderen om vooral de vrouwelijke weg te nemen. Dat is een weg, die als je die volgt, gericht is naar binnen, naar het ontdekken van je missie en om van daaruit moeiteloos je stappen te zetten. Geen betere weg dan de mannelijke weg, maar een andere, de vrouwelijke. Vele vrouwen volgen de mannelijke weg, de weg van actie, hard werken en weinig rust. Mij persoonlijk erg bekend en we bespraken hoe dat mij uiteindelijk opbrandde. Waardevolle gesprekken waarbij ik een diepere laag van mijzelf ontdekte en deze, uiteraard in een SoulCollage® kaart, verwerkte.

De zomer ging voorbij. We gingen op vakantie en andere dingen vroegen om mijn aandacht. Via social media zag ik mooie foto’s voorbijkomen van Lusanne, schrijvend in de Algarve. Ze schreef dat de omgeving haar in de juiste schrijfmodus bracht en dat ze grote stappen maakte. Moeiteloos gleed haar pen over het papier en verwerkte ze de interviews in haar manuscript.

Eerlijk gezegd was ik het alweer vergeten en ik was, na een wel verdiende vakantie, weer vlijtig aan de slag workshops te ontwikkelen, nieuwe deelnemers te werven en mijn passie te leven.
‘Iedereen kennis te laten maken met SoulCollage® en de kracht te laten ontdekken van deze creatieve werkvorm’.

De weken gingen voorbij en steeds meer voelde ik dat ik afgleed in een diepe put. Ik gleed met de modder naar beneden en kon mijzelf niet tegenhouden. Ik ploeterde en ploeterde, maar er waren alleen maar tegenslagen. Het werd stiller en stiller om mij heen. Ik werd lichamelijk ziek en voelde hoe ik nog meer wegzakte. Ik kon niet anders dan weer naar binnen gaan en in stilte te voelen en te verwerken wat daar speelde. Het was een heftige tijd. Al mijn angsten lieten zich weer zien en voelen op de plek waar ze in mijn lijf liggen opgeslagen. Ik vocht met mijzelf en mijn omgeving en was even de weg kwijt.  

Totdat ik gisteren Lusanne weer sprak. Ze zat sprankelend tegenover mij en vertelde vol enthousiasme dat ze het manuscript klaar heeft liggen om bij diverse uitgeverijen aan te bieden.
Hoe ze had genoten van Portugal en ook weer blij is om in Nederland bij haar vrienden te zijn. We spraken verder over het interview en de tijd daarna. We spraken over mijn angsten, mijn pijn, mijn gevoel van reddeloosheid en om de weg kwijt te zijn.

Daar opeens was weer de herinnering van de vrouwelijke weg.

december 2021

Ik kwam tot het besef dat ik weer op de mannelijke weg was terecht gekomen. Ik voelde tot in mijn ziel weer het besef dat het daarom was dat ik vocht tegen alles wat er gewoon is. Dat ik weer op mijn vrouwelijke weg mag stappen die via mijn innerlijk, mijn eigen wijsheid, de weg weer zal laten zien.
Zo fijn om weer op het juiste ‘padje’ te zijn en te voelen en te zijn met alles wat er mag zijn.

Dankjewel Lusanne, voor het aanreiken van mijn vrouwelijke kracht en mijn plek in deze wereld. Je boek: ‘Van voldoen naar voldoening’, zal een succes worden en een bijdrage zijn en kracht geven aan de vele vrouwen, om via de vrouwelijke weg hun missie te vinden.  

Nieuwsgierig naar haar boek? Ik houd je op de hoogte!

Leven in het hier en nu.

Het ritme van de kerkklok van Notre Dame in d’Oriënt, Pousthomy in Aveyron, Frankrijk.
 
Vakantie 2021
Op de plek waar we logeren is totale stilte. Je kunt je hart horen kloppen. Een plek, vlak bij een klooster, waar ieder uur een kerkklok slaat. Alleen er is iets mis met de kerkklok. In de ochtend, als het 8 uur is, slaat de kerkklok 5 keer. Ieder uur slaat de klok een aantal keren meer of minder. Je wordt steeds op een ander spoor gezet. Soms gaat de klok op het hele uur luiden en blijft wel 10 minuten lang doorgaan. Weer word je op een ander spoor gezet, waarbij je jezelf afvraagt: ‘gaat er een dienst beginnen?’. Of heeft de non zin om effe flink uit haar dak te gaan? Bij navraag blijkt dat er geen touw aan vast te knopen is. Er zit geen patroon in. Het is een bekendmaking, dat de nonnen voor ‘ons’ het volk gaan bidden.
Het intrigeerde mij.  Ik ging met de gedachten aan de haal. Ik had immers de tijd.  Ik had vakantie en kon met mijn gedachten even lekker freewheelen. Zusters, die hun leven hebben verbonden met God, er voor hebben gekozen in dienst van hem te staan. Zij die voor ‘ons’ ieder uur bidden, ons een goed leven voorbidden, in liefde en gezondheid. Die zich onderschikt maken aan de maatschappij, die vasthouden aan eeuwenoude tradities. Stiekem ben ik wel een beetje jaloers (?).
Ik, als georganiseerde vrouw, die graag alles in volgorde op gezette tijden doet, zou (denk ik) zo kunnen instappen. Maar kan ik mij leven geven aan God, mijzelf onderschikt maken aan iets groters? Daar zit een enorme worsteling en strijd bij mijzelf. Ik vind het erg lastig mij ondergeschikt te maken aan wie of wat dan ook. Ik denk dat ik (net als ieder ander) te veel gehecht ben aan mijn ego. Dat ego, dat steeds maar weer bevrediging wil in erkenning en aandacht. De nimmer te vullen put, die nooit verzadigd zal zijn en die je steeds weer uit het hier en nu haalt.
De stilte op deze plek in de Aveyron, bracht mij ertoe dat ik regelmatig bij de oude bomen rondom het klooster ging zitten. Die eeuwenoude bomen vertelden mij, dat zij veel hadden meegemaakt. Dat er aan hun voet vaak ‘egootjes’ neerstreken, het leven overdenkend. De boom waar ik deze ochtend onder zat, is al volop in de herfst. Bij iedere windvlaag vallen er blaadjes rond mij heen naar beneden. Ik bedenk mijzelf dat ik ook in de herfst van mijn leven ben gekomen, dat ik mij ook mag gaan voorbereiden op de winter van mijn leven. Vragen ploppen op; hoe zal mijn herfst er uit zien? Zal ik mooi gekleurd in volle pracht in het zonlicht stralen en langzaamaan de winter inglijden? Of gaat het vallen van mijn blad snel met één windvlaag?  Wie zal het zeggen.
En dan opeens is daar weer de kerkklok, het zacht vriendelijke, doch heldere dwingende kerkklokje. De klok brengt mij weer in het hier en nu, weg van de gedachten over ego, herfst of winter. Ik ben weer in het landschap van de Aveyron. Een dikke wesp zoemt voorbij, op zoek naar een beschut plekje voor de komende herfst. Thuis zal ik de klok missen, omdat het je gedachten verstoord en je helpt in het nu te komen. De nonnen gaan weer voor ‘ons’ bidden. Laat ze alsjeblieft bidden voor een mooie dag, een dag waarin ik mag oefenen in het leven, in het nu.
Liefs Anita

Olympische Spelen

Samen Spelen

Binnenkort starten de ‘Olympische Spelen’, ditmaal vanuit Japan. Door onder andere de Corona is er veel twijfel geweest of de spelen door moesten gaan. Wel publiek, geen publiek. Iedere dag weer is er wel nieuws over de sporters die mee gaan doen, de organisatie en over Japan. Het houdt de gemoederen stevig bezig. Misschien heeft het helemaal niet je interesse of aandacht. Maar, mede omdat ik zo geïnteresseerd ben in de Griekse Mythologie kijk ik uit naar de “Spelen”. Voor mij is het kijken naar sport, of het nu voetbal is of dammen, de ultieme ontspanning die er is. Alhoewel ik soms ook zeer gespannen kan meeleven met de sporter wanneer die een bovennatuurlijke prestatie neerzet. Omdat ik nu eenmaal veel met psychologie heb, ben ik ook altijd zeer geïnteresseerd in de mens achter de sporter. Wat heeft de sporter ertoe aangezet om zich op het allerhoogste niveau zich te willen meten aan de ander? Welke pijn heeft de sporter moeten doorstaan om dit doel te halen? Waar is de liefde voor de sport ontstaan? Juist de kracht van die gedachten vind ik super interessant en daaruit kun je heel veel leren over wat de sporter drijft. En ik mag dat, lui vanaf mijn bank, bekijken, er over filosoferen en mij laten inspireren. 

Dit zijn mijn eerste “Olympische Spelen” die ik ga kijken, met de wijsheden die ik inmiddels heb ontdekt uit de Griekse Mythologie. De afgelopen 4 jaar heb ik hard gestudeerd uit boeken, heb ik cursussen gevolgd, jaartrajecten doorlopen, lezingen gevolgd en een opleiding gevolgd om de Mythologie eigen te maken. Met dezelfde gedrevenheid als de sporter, heb ik mijn hersenen opgerekt om de vele namen te onthouden. Vele uren heb ik getraind en geoefend om de verhalen te kunnen vertellen en SoulCollage® kaarten over de verschillende onderwerpen te kunnen maken, de archetypen mij eigen te maken en heb ik mijzelf gestimuleerd nieuwe vaardigheden te leren. En dan is het moment daar dat je jezelf presenteert en de mooie verhalen met de diepe lagen de wereld in brengt.

Ik voel me als de sporter die naar de “Spelen” gaat, om zichzelf te testen en te meten aan de ander. Alleen voor mij zijn er geen tegenstanders. Kan ik mijzelf aan iemand optrekken? Jazeker, als ik eerlijk ben zijn mijn deelnemers het publiek, maar ook mijn medespelers en soms mijn tegenspelers. Aan mijn deelnemers kan ik mijn discipline laten zien, kan ik mijn kennis delen. Van mijn deelnemers leer ik ook dat ze op sommige terreinen meer weten of beter zijn.

Nu hoor ik je denken, het is toch geen “spel”?

Voor mij is dat het wel, voor mij is het delen van kennis over de Griekse Mythologie dezelfde energie als de sporter die zijn ‘kunsten’ laat zien. Het gaat om spelen, samen spelen, weliswaar in een competitieve setting, maar wel spelen.

Het gaat erom dat je jezelf uitdaagt, bij jezelf de grenzen opzoekt. Wat durf ik, wat kan ik, waar word ik blij van, hoe goed ben ik ergens in?!

Dat is voor mij de drive om te blijven vertellen over de Griekse Mythologie en te spelen met mijn deelnemers!

De aankomende tijd, zit ik op de bank te kijken naar de sporters en laat me inspireren, om straks (in het najaar) mijn kunsten weer te laten zien, zodat we samen kunnen spelen.

Mag ik het Olympische vuur in jouw aansteken en samen met je gaan spelen?

Ja, kijk dan voor ‘speeldagen’ op mijn website.

Een sportieve “Olympische groet”.

60 jaar

Verjaardag Anita

Afgelopen week ben ik 60 jaar geworden en dat heb ik gevierd in het dorp waar ik geboren ben; Terwolde aan de IJssel aan de overkant van Deventer.

Op mijn twaalfde ben ik verhuisd uit dit lieflijke dorpje. Ik heb dus een belangrijk deel van mijn leven in dit dorp doorgebracht, de eerste kinderjaren en het begin van mijn pubertijd. Ik heb nog veel herinneringen uit mijn jeugd. Het spelen op de boerderijen van verschillende vriendinnetjes, tussen de koeien, schapen en kippen. Het vissen met mijn vader, in de sloten en vijvers langs de randen van het dorp. Het spelen op de straat, tot je naar binnen werd geroepen. Ik heb er een heerlijke jeugd gehad met veel groen, bloemen, rust en ruimte.

Nu was ik er 2 dagen om rond te fietsen, te voelen en oude herinneringen op te halen. Hoe bijzonder is het hoe je geest je herinneringen als het ware in vakjes verdeeld. Er ging een vakje open genaamd; “Jeugd in Terwolde”. Wat was de wereld toen groot en machtig. Als meisje liep ik naar de dorpsschool en vond dat behoorlijk lang lopen.

Nu liep ik het met mijn lief en was binnen 5 minuten op het pleintje van de oude school?! Het huis waar ik woonde, het voelde als een kasteel. Nu stond ik voor het huis en zag hoe klein en pietepeuterig het bleek. Sowieso voelde ‘mijn’ dorpje als groot, met veel huizen en boerderijen, velden en akkers. Nu fietsten we er in een kleine 5 minuten doorheen. Er is veel veranderd. Soms kende ik het niet meer terug. Het was ontroerend hoe mijn geest steeds weer oude verhalen bij mij ophaalde. Als ze op de plekken waar het was gebeurd zijn blijven hangen, als wolkjes uit een stripverhaal.

De plek waar de kleuterschool stond, de basisschool, de plek waar we veel ‘stoeprand’ speelde. De kerk waar ik naar zondagschool ging. De oude waterpomp op het kerkpleintje, de patatzaak (nu gerund door Chinezen). De plek waar ik met mijn eerste rode fietsje viel.

Ga zo maar door. Ik was steeds weer in tranen over die onbezonnen tijd die ik toen had. De nare gebeurtenissen kwamen ook in mijn herinneringen. Ongelukkige gezinssituaties, verdriet en schaamte over mijn lieve broertje, kleine ruzietjes met vriendinnetjes.

Die herinneringen heb ik in de afgelopen 40 jaar uitgewerkt, door middel van therapie, acceptatie, SoulCollage® en healing. Die herinneringen hebben een plek in een ander vakje in mijn geest.

Juist die lieve mooie herinneringen hebben die 2 dagen de ruimte gekregen in mijn geest. Het was fijn om daar te mogen zijn en te voelen waar ik vandaan kom en op wat voor mooie plek ik ben geboren, schouwend terug te kijken op dit belangrijke deel van mijn leven.

En nu?…Nu ben ik 60 jaar en het voelt als een rond en voldaan getal. Het voelt als achterover gaan zitten, luisteren en vooral zwijgen. Niet zwijgen uit frustratie of onbegrip. Nee, zwijgen uit levenservaring, uit rijpheid en voldoening. Ik ga maar eens een SoulCollage® kaart maken voor mijn 60ste levensjaar, kijken hoe die eruit komt te zien! Dat is sowieso wel een leuk idee, om ieder jaar een rond je verjaardag een SoulCollage® kaart te maken!

Ontmoet mijn stresskip

Het was al een weekje aan de gang. Iedere keer als ik de trap opliep om enthousiast aan het werk te gaan achter mijn pc op zolder, dan kwam ik buitenadem boven en voelde pijn op mijn borst. Vervelend en pijnlijk, maar mijn aandacht was alweer bij het werk en ik had “haast”.

Na een paar dagen begon ik te klagen tegen de mensen om mij heen, dat ik pijn op mijn borst had. Die keken verbaast en adviseerden mij om een afspraak te maken bij de huisarts.

Onzeker, fietste ik die maandag naar de huisarts. Een krachtige, jonge vrouwelijke huisarts zat tegenover mij en stelde allerlei vragen, die ik, tot mijn naïeve verbazing, met ja beantwoordde.

Ik voelde mijn borst opzwellen en de pijn leek erger te worden. Was er nu werkelijk iets mis?

De arts gaf me een pufje voor onder mijn tong en de pijn werd minder. Voor de arts was dit bewijs om mij door te sturen naar het ziekenhuis. Ze wilde ambulance bellen!

Met mijn gedachten zweefde ik tussen ongeloof en twijfel. Ik kon nog net tegenhouden dat ik met de ambulance naar het ziekenhuis werd gebracht. Ik herinner me nog dat ik mijzelf hoorde zeggen: ‘ik ga wel op de fiets!’.

Het was geen goed idee. De arts ging akkoord met een belletje naar mijn lief. En samen met mijn lief zijn we doorgereden naar het ziekenhuis.

Nog nooit werd ik zo snel door een verpleegkundige opgehaald bij de 1e hulp. Was er echt iets aan de hand? Ik wilde en durfde het niet te geloven. Op het ziekenhuisbed werd er razendsnel een ader geprikt, een lijntje gelegd, stickers op mijn borst geplakt, een drukmeter om mijn arm gestoken.

Daar lag ik, binnen 5 minuten aan de bewaking en ik hoorde het apparaat achter mij piepen en alarmeren. Langzaam kwam het besef bij mij binnen, dat er iets niet goed was…of was dit allemaal suggestie en wond ik mijzelf te veel op?

Minuten gingen voorbij en terwijl ik daar lag, kijkend naar de klok, in afwachting van de cardioloog, vlogen de gedachten door mijn hoofd. Moest ik mijn kinderen bellen? Waar was mijn lief? Paniek sloeg om mijn hart, ik wist het niet meer.

De eerste tranen kwamen en met diepe ademhaling probeerde ik mijzelf onder controle te krijgen.

Na een klein half uurtje zuchten, puffen, mijzelf moed in pratend, kwam de cardioloog met de verlossende woorden dat alles goed was. Het hartfilmpje bleek goed, de waarden van mijn bloed gaven aan dat ik geen hartaanval had gehad en ook de foto bleek goed.

Er viel letterlijk een pak van mijn hart. In dankbaarheid heb ik afscheid genomen van de cardioloog en ben ik wandelend het ziekenhuis uitgegaan.

De uren daarna is alles weer aan mijn geestesoog gepasseerd en heb ik de ‘stresskip’ in mijzelf ontmoet. Diegene die me meeneemt in de stress, die mijn borst doet opzwellen. Die oppervlakkig begint te ademen en mijn andere persoonlijkheden volledig aan de kant zet.

De ‘stresskip’ signaleert, zij maakt mij alert. Haar schaduw is, dat ik van haar een hoge bloeddruk krijg. Ze heeft de functie om mij alert te houden en daar ben ik haar dankbaar voor. Maar ik ga niet meer met haar aan de haal. Stresskip is er soms en dan word ik weer bang. Ik probeer dan op zoek te gaan naar degene die mij rust en liefde brengt.

Mijn borst doet nog steeds zo nu en dan pijn. Ik wacht op een onderzoek om te kijken of mijn aderen verstopt zijn. Ik hoop dat het allemaal goed zal aflopen. In de tussentijd trek ik SoulCollage® kaarten en schrijf. Met name de kaarten die praten over rust en liefde, zijn veel aanwezig.  Zo mooi dat ook dit proces, te weten de kaarten bij mij zijn en mij advies, richting en troost geven.

Liefs,

Anita

Boosheid

Boos
Boosheid

Ben jij wel eens boos?

Ik ben vaak boos en in het verleden vond ik dat lastig, nu ben ik er blij mee!
De laatste tijd komen er veel boeken, over het onderwerp “boosheid”, onder mijn aandacht.
In tijdschriften lees ik over dit onderwerp en onlangs heb ik een Webinar bijgewoond over boosheid.

Niet voor niets komt dit op mijn pad. Het was en is een onderdeel in mijn leven. Het wordt tijd om daarnaar te kijken, te onderzoeken en leren hoe de boosheid in te zetten.

In alle informatie lees ik vaak, dat het “not done” is, vooral voor een vrouw, om boos te zijn.

Ik ben een vrouw en toch vaak boos? Hoe dan…..?

Mij is aangeleerd om mijn boosheid te onderdrukken. Lichamelijk heeft dat geresulteerd in het feit dat ik regelmatig een te hoge bloeddruk en een kort lontje heb.

Misschien herken je het in mij, misschien niet. Ik heb vaak mijn woede ingehouden en inmiddels weet ik hoe slecht dat is. Daarom heb ik besloten om gewoon boos te zijn als ik dat zo voel.  

Boosheid is een emotie, een energie, die door ons lichaam raast en heeft een functie.

Voor mij is het belangrijk om die energie te doorleven op het moment dat ik het voel. En dat doe ik nu dan ook. Ik richt mijn boosheid niet op iemand of iets, maar trek mijzelf terug en richt mij op de energie die door mijn lichaam raast. Dit maakt dat ik dan schreeuw, schop en sla (op een kussen) en het helemaal uit laat razen. Uiteindelijk ontstaat er lucht en ruimte en kan ik verder. Soms moet ik echt even gaan liggen, om mijn lichaam rust te gunnen.

Naast dat het oplucht, kan ik die ‘boosheid-energie’ daarna heel goed inzetten. Juist na een woedeaanval neem ik de juiste beslissing of krijg ik de perfecte oplossing aangereikt voor een probleem.

Voor mij werkt het niet, dat ik ga overdenken waar die boosheid vandaan komt, wanneer ik deze voel. Volgens mij werkt het ook niet zo. Juist door eerst te voelen, krijgt de emotie de ruimte.

Boosheid is geen negatieve emotie.Het maakt dat je grenzen leert stellen, in je eigen kracht gaat staan en deze kracht in gaat zetten.

Maak ruimte voor je woede, ook al is die al heel lang weggedrukt. Neem de tijd om die woede te voelen en te laten razen. Uiteindelijk zal jij je lichter voelen.

Een boek wat ik op dit moment over dit onderwerp lees is “Dans van woede” van Harriet G. Lerner, een aanrader.

Uiteraard maakte ik er ook een SoulCollage® kaart over (zie foto boven), deze kaart bracht een mooi inzicht:

Je kunt je blijven richten op de schaduw in je gezicht (de boosheid), maar uiteindelijk zal het licht je boosheid ‘verlichten’. Voel waar de boosheid in je lichaam zit en geef licht en liefde aan die plek.

Tegen de wind in

Tegen de wind in
Tegen de wind in

We zijn aan de lente begonnen! De krokussen knallen uit de grond en de eerste lammetjes zijn gesignaleerd. Ik heb al een aardige bruine toet gekregen van de gemaakt fietstochten en wandelingen.

Heerlijk om buiten te zijn en te genieten van het nieuwe leven. Dat geeft mij energie en werklust.

Ondanks de lente wil ik je toch even mee terugnemen naar 5 weekenden geleden, toen heel Nederland genoot van een weekendje schaatsen op natuurijs.

Het ijs was er zo maar weer en ik heb heerlijk geschaatst met mijn lief, broer, schoonzus en nicht op de vijvers in onze buurt.

Het schaatsten was wel weer even een uitdaging, maar naarmate de tijd vorderde, ging het steeds beter. We hadden lol en het was fijn om samen te zijn. De tweede dag stond er wind op de ´baan´ en dat maakte dat we, tegen de wind in, flink moesten ´werken´. Met de wind zoefde iedereen met veel gemak langs elkaar heen. Maar tegen de wind in, ontdekte ik dat het schaatsen mij beter afging, dan met de wind mee. Tegen de wind in dwong ik mijzelf om goed te concentreren op mijn techniek. Terug met de wind mee, ging ik steeds harder en verloor regelmatig mijn controle en mijn techniek. Voor de zoveelste keer kreeg ik de bevestiging dat ik het type mens ben, die tegen de wind in beter tot zijn recht komt, dan met de wind mee.

Ik zag de paralellen met mijn werkleven. Ik begon op 15 maart 1978 (vandaag precies 43 jaar geleden!) als jong meisje te werken in een tijd dat er veel werkeloosheid was. Daar waar velen werkeloos thuis zaten, kreeg ik een mooie baan. De jaren verstreken en ik werkte bij verschillende werkgevers en stopte in 1992, om van onze eerste zoon te bevallen. Na 5 jaar ging ik weer aan het werk en zwierf van de ene klus naar de andere klus. Tot rond 2007, toen de werkeloosheid wederom hoog was en ik aan het werk ging bij CIVAS. Weer gebeurde het dat er veel mensen thuis zaten en ik mij gelukkig prijsde met een baan. Het voelde als tegen de stroom ingaan. Tegen de wind in schaatsten, net de andere kant op dan de meerderheid.

Inmiddels ben ik 2 jaar werkeloos, wat is ontstaan door een burn-out. Te veel tegen de wind in geschaatst zal je denken? Ik weet het niet, maar weer ga ik tegen de wind in schaatsen.

Deze maand ben ik officieel begonnen als ZZP-er en ga mijn opgedane kennis en levenswijsheid gebruiken om door te geven aan een ieder. Daar waar vele ZZP-ers omvallen door de epidemie, bundel ik mijn krachten en zet mij schrap op tegenwind. Mijn concentratie zal zijn op de aangeleerde ‘techniek’, die steeds beter zal worden, daarvan ben ik overtuigd.

Ik zal hard moeten ‘werken’ …….en…… zo nu en dan weer een baantje terugnemen en de controle loslaten en genieten van de wind in mijn rug!

Wil jij weten hoe mijn ‘techniek’ eruitziet? Wees welkom op mijn website en laat je verrassen en verwonderen!

Liefs,

Anita

Nieuw begin

Sneeuw-maan
Als moeder heb ik tijdens mijn opvoeding wel eens een foutje gemaakt. Er waren dagen dat ik geen ‘goede’ moeder was omdat alles misliep. Je kent die dagen vast wel, alles loopt anders en niets lukt.

Als zo’n dag ten einde liep en de boys schoon en wel in diepe rust in hun bedje lagen, overdacht ik de dag. Soms moest ik huilen en ook wel lachen om dingen die volledig uit de hand waren gelopen. Na de overpeinzing, had ik altijd aan de troostende gedachte voor mijzelf: ‘morgen kan ik weer opnieuw beginnen’.

Het proces van vallen en opstaan met je jezelf daarin de ruimte gevend, dat je mag oefenen en dat het soms wat moeilijker gaat dan je wenst.

Mijn kinderen zijn inmiddels groot en kijken met liefde terug op hun jeugd. Ze hebben niet veel hinder overgehouden aan de ‘slechte momenten’ van hun moeder.

Vandaag de dag gebruik ik nog steeds de troostende gedachte als er zaken misgaan. Maar nu
bijvoorbeeld voor mijn onderneming waarin veel nieuwe dingen te ontdekken zijn. En waarbij vallen en weer opstaan regelmatig aan de orde zijn. Ook nu kijk ik aan het einde van de dag terug en denk: ‘morgen kan ik weer opnieuw beginnen’.

Dagelijks kun je opnieuw beginnen, ieder dag is een nieuwe start. Maar ook maandelijks is in de fases van de maan een moment dat je een nieuwe start kunt maken. De fase “Nieuwe Maan”, geeft je de ruimte om je intenties opnieuw neer te zetten en tot aan de volle maan tot wasdom te laten komen.

Dat moment laat ik niet ongebruikt voorbijgaan, iedere Nieuwe Maan gebruik ik mijn SoulCollage® kaarten en mijn intenties om ze te bekrachtigen. De kaarten en de vragen die ik stel geven mijn duidelijkheid en ruimte. Het is het juiste moment om te voelen of hoofd en hart nog op één lijn zitten.

Gisteravond verzorgde ik voor de eerste keer een workshop Nieuwe Maan & SoulCollage®.
Ik gebruikte de Nieuwe Maan fase als moment om mijn ervaringen te delen in een workshop.
 
Ik heb de legging uitgelegd en stap voor stap het proces gedeeld, zodat de deelnemers dit maandelijks zelf kunnen doen.

Het was een goed moment, waarbij de deelnemers waren verrast over de antwoorden en de kracht van de Nieuwe Maan.

Zaterdag 13 maart 2021 is het weer Nieuwe Maan, een volgend moment om je intenties kracht bij te zetten, antwoorden te vinden en richting te bepalen.

Liefs,
Anita