Ontmoet mijn stresskip

Het was al een weekje aan de gang. Iedere keer als ik de trap opliep om enthousiast aan het werk te gaan achter mijn pc op zolder, dan kwam ik buitenadem boven en voelde pijn op mijn borst. Vervelend en pijnlijk, maar mijn aandacht was alweer bij het werk en ik had “haast”.

Na een paar dagen begon ik te klagen tegen de mensen om mij heen, dat ik pijn op mijn borst had. Die keken verbaast en adviseerden mij om een afspraak te maken bij de huisarts.

Onzeker, fietste ik die maandag naar de huisarts. Een krachtige, jonge vrouwelijke huisarts zat tegenover mij en stelde allerlei vragen, die ik, tot mijn naïeve verbazing, met ja beantwoordde.

Ik voelde mijn borst opzwellen en de pijn leek erger te worden. Was er nu werkelijk iets mis?

De arts gaf me een pufje voor onder mijn tong en de pijn werd minder. Voor de arts was dit bewijs om mij door te sturen naar het ziekenhuis. Ze wilde ambulance bellen!

Met mijn gedachten zweefde ik tussen ongeloof en twijfel. Ik kon nog net tegenhouden dat ik met de ambulance naar het ziekenhuis werd gebracht. Ik herinner me nog dat ik mijzelf hoorde zeggen: ‘ik ga wel op de fiets!’.

Het was geen goed idee. De arts ging akkoord met een belletje naar mijn lief. En samen met mijn lief zijn we doorgereden naar het ziekenhuis.

Nog nooit werd ik zo snel door een verpleegkundige opgehaald bij de 1e hulp. Was er echt iets aan de hand? Ik wilde en durfde het niet te geloven. Op het ziekenhuisbed werd er razendsnel een ader geprikt, een lijntje gelegd, stickers op mijn borst geplakt, een drukmeter om mijn arm gestoken.

Daar lag ik, binnen 5 minuten aan de bewaking en ik hoorde het apparaat achter mij piepen en alarmeren. Langzaam kwam het besef bij mij binnen, dat er iets niet goed was…of was dit allemaal suggestie en wond ik mijzelf te veel op?

Minuten gingen voorbij en terwijl ik daar lag, kijkend naar de klok, in afwachting van de cardioloog, vlogen de gedachten door mijn hoofd. Moest ik mijn kinderen bellen? Waar was mijn lief? Paniek sloeg om mijn hart, ik wist het niet meer.

De eerste tranen kwamen en met diepe ademhaling probeerde ik mijzelf onder controle te krijgen.

Na een klein half uurtje zuchten, puffen, mijzelf moed in pratend, kwam de cardioloog met de verlossende woorden dat alles goed was. Het hartfilmpje bleek goed, de waarden van mijn bloed gaven aan dat ik geen hartaanval had gehad en ook de foto bleek goed.

Er viel letterlijk een pak van mijn hart. In dankbaarheid heb ik afscheid genomen van de cardioloog en ben ik wandelend het ziekenhuis uitgegaan.

De uren daarna is alles weer aan mijn geestesoog gepasseerd en heb ik de ‘stresskip’ in mijzelf ontmoet. Diegene die me meeneemt in de stress, die mijn borst doet opzwellen. Die oppervlakkig begint te ademen en mijn andere persoonlijkheden volledig aan de kant zet.

De ‘stresskip’ signaleert, zij maakt mij alert. Haar schaduw is, dat ik van haar een hoge bloeddruk krijg. Ze heeft de functie om mij alert te houden en daar ben ik haar dankbaar voor. Maar ik ga niet meer met haar aan de haal. Stresskip is er soms en dan word ik weer bang. Ik probeer dan op zoek te gaan naar degene die mij rust en liefde brengt.

Mijn borst doet nog steeds zo nu en dan pijn. Ik wacht op een onderzoek om te kijken of mijn aderen verstopt zijn. Ik hoop dat het allemaal goed zal aflopen. In de tussentijd trek ik SoulCollage® kaarten en schrijf. Met name de kaarten die praten over rust en liefde, zijn veel aanwezig.  Zo mooi dat ook dit proces, te weten de kaarten bij mij zijn en mij advies, richting en troost geven.

Liefs,

Anita

Boosheid

Boos
Boosheid

Ben jij wel eens boos?

Ik ben vaak boos en in het verleden vond ik dat lastig, nu ben ik er blij mee!
De laatste tijd komen er veel boeken, over het onderwerp “boosheid”, onder mijn aandacht.
In tijdschriften lees ik over dit onderwerp en onlangs heb ik een Webinar bijgewoond over boosheid.

Niet voor niets komt dit op mijn pad. Het was en is een onderdeel in mijn leven. Het wordt tijd om daarnaar te kijken, te onderzoeken en leren hoe de boosheid in te zetten.

In alle informatie lees ik vaak, dat het “not done” is, vooral voor een vrouw, om boos te zijn.

Ik ben een vrouw en toch vaak boos? Hoe dan…..?

Mij is aangeleerd om mijn boosheid te onderdrukken. Lichamelijk heeft dat geresulteerd in het feit dat ik regelmatig een te hoge bloeddruk en een kort lontje heb.

Misschien herken je het in mij, misschien niet. Ik heb vaak mijn woede ingehouden en inmiddels weet ik hoe slecht dat is. Daarom heb ik besloten om gewoon boos te zijn als ik dat zo voel.  

Boosheid is een emotie, een energie, die door ons lichaam raast en heeft een functie.

Voor mij is het belangrijk om die energie te doorleven op het moment dat ik het voel. En dat doe ik nu dan ook. Ik richt mijn boosheid niet op iemand of iets, maar trek mijzelf terug en richt mij op de energie die door mijn lichaam raast. Dit maakt dat ik dan schreeuw, schop en sla (op een kussen) en het helemaal uit laat razen. Uiteindelijk ontstaat er lucht en ruimte en kan ik verder. Soms moet ik echt even gaan liggen, om mijn lichaam rust te gunnen.

Naast dat het oplucht, kan ik die ‘boosheid-energie’ daarna heel goed inzetten. Juist na een woedeaanval neem ik de juiste beslissing of krijg ik de perfecte oplossing aangereikt voor een probleem.

Voor mij werkt het niet, dat ik ga overdenken waar die boosheid vandaan komt, wanneer ik deze voel. Volgens mij werkt het ook niet zo. Juist door eerst te voelen, krijgt de emotie de ruimte.

Boosheid is geen negatieve emotie.Het maakt dat je grenzen leert stellen, in je eigen kracht gaat staan en deze kracht in gaat zetten.

Maak ruimte voor je woede, ook al is die al heel lang weggedrukt. Neem de tijd om die woede te voelen en te laten razen. Uiteindelijk zal jij je lichter voelen.

Een boek wat ik op dit moment over dit onderwerp lees is “Dans van woede” van Harriet G. Lerner, een aanrader.

Uiteraard maakte ik er ook een SoulCollage® kaart over (zie foto boven), deze kaart bracht een mooi inzicht:

Je kunt je blijven richten op de schaduw in je gezicht (de boosheid), maar uiteindelijk zal het licht je boosheid ‘verlichten’. Voel waar de boosheid in je lichaam zit en geef licht en liefde aan die plek.

Tegen de wind in

Tegen de wind in
Tegen de wind in

We zijn aan de lente begonnen! De krokussen knallen uit de grond en de eerste lammetjes zijn gesignaleerd. Ik heb al een aardige bruine toet gekregen van de gemaakt fietstochten en wandelingen.

Heerlijk om buiten te zijn en te genieten van het nieuwe leven. Dat geeft mij energie en werklust.

Ondanks de lente wil ik je toch even mee terugnemen naar 5 weekenden geleden, toen heel Nederland genoot van een weekendje schaatsen op natuurijs.

Het ijs was er zo maar weer en ik heb heerlijk geschaatst met mijn lief, broer, schoonzus en nicht op de vijvers in onze buurt.

Het schaatsten was wel weer even een uitdaging, maar naarmate de tijd vorderde, ging het steeds beter. We hadden lol en het was fijn om samen te zijn. De tweede dag stond er wind op de ´baan´ en dat maakte dat we, tegen de wind in, flink moesten ´werken´. Met de wind zoefde iedereen met veel gemak langs elkaar heen. Maar tegen de wind in, ontdekte ik dat het schaatsen mij beter afging, dan met de wind mee. Tegen de wind in dwong ik mijzelf om goed te concentreren op mijn techniek. Terug met de wind mee, ging ik steeds harder en verloor regelmatig mijn controle en mijn techniek. Voor de zoveelste keer kreeg ik de bevestiging dat ik het type mens ben, die tegen de wind in beter tot zijn recht komt, dan met de wind mee.

Ik zag de paralellen met mijn werkleven. Ik begon op 15 maart 1978 (vandaag precies 43 jaar geleden!) als jong meisje te werken in een tijd dat er veel werkeloosheid was. Daar waar velen werkeloos thuis zaten, kreeg ik een mooie baan. De jaren verstreken en ik werkte bij verschillende werkgevers en stopte in 1992, om van onze eerste zoon te bevallen. Na 5 jaar ging ik weer aan het werk en zwierf van de ene klus naar de andere klus. Tot rond 2007, toen de werkeloosheid wederom hoog was en ik aan het werk ging bij CIVAS. Weer gebeurde het dat er veel mensen thuis zaten en ik mij gelukkig prijsde met een baan. Het voelde als tegen de stroom ingaan. Tegen de wind in schaatsten, net de andere kant op dan de meerderheid.

Inmiddels ben ik 2 jaar werkeloos, wat is ontstaan door een burn-out. Te veel tegen de wind in geschaatst zal je denken? Ik weet het niet, maar weer ga ik tegen de wind in schaatsen.

Deze maand ben ik officieel begonnen als ZZP-er en ga mijn opgedane kennis en levenswijsheid gebruiken om door te geven aan een ieder. Daar waar vele ZZP-ers omvallen door de epidemie, bundel ik mijn krachten en zet mij schrap op tegenwind. Mijn concentratie zal zijn op de aangeleerde ‘techniek’, die steeds beter zal worden, daarvan ben ik overtuigd.

Ik zal hard moeten ‘werken’ …….en…… zo nu en dan weer een baantje terugnemen en de controle loslaten en genieten van de wind in mijn rug!

Wil jij weten hoe mijn ‘techniek’ eruitziet? Wees welkom op mijn website en laat je verrassen en verwonderen!

Liefs,

Anita

Nieuw begin

Sneeuw-maan
Als moeder heb ik tijdens mijn opvoeding wel eens een foutje gemaakt. Er waren dagen dat ik geen ‘goede’ moeder was omdat alles misliep. Je kent die dagen vast wel, alles loopt anders en niets lukt.

Als zo’n dag ten einde liep en de boys schoon en wel in diepe rust in hun bedje lagen, overdacht ik de dag. Soms moest ik huilen en ook wel lachen om dingen die volledig uit de hand waren gelopen. Na de overpeinzing, had ik altijd aan de troostende gedachte voor mijzelf: ‘morgen kan ik weer opnieuw beginnen’.

Het proces van vallen en opstaan met je jezelf daarin de ruimte gevend, dat je mag oefenen en dat het soms wat moeilijker gaat dan je wenst.

Mijn kinderen zijn inmiddels groot en kijken met liefde terug op hun jeugd. Ze hebben niet veel hinder overgehouden aan de ‘slechte momenten’ van hun moeder.

Vandaag de dag gebruik ik nog steeds de troostende gedachte als er zaken misgaan. Maar nu
bijvoorbeeld voor mijn onderneming waarin veel nieuwe dingen te ontdekken zijn. En waarbij vallen en weer opstaan regelmatig aan de orde zijn. Ook nu kijk ik aan het einde van de dag terug en denk: ‘morgen kan ik weer opnieuw beginnen’.

Dagelijks kun je opnieuw beginnen, ieder dag is een nieuwe start. Maar ook maandelijks is in de fases van de maan een moment dat je een nieuwe start kunt maken. De fase “Nieuwe Maan”, geeft je de ruimte om je intenties opnieuw neer te zetten en tot aan de volle maan tot wasdom te laten komen.

Dat moment laat ik niet ongebruikt voorbijgaan, iedere Nieuwe Maan gebruik ik mijn SoulCollage® kaarten en mijn intenties om ze te bekrachtigen. De kaarten en de vragen die ik stel geven mijn duidelijkheid en ruimte. Het is het juiste moment om te voelen of hoofd en hart nog op één lijn zitten.

Gisteravond verzorgde ik voor de eerste keer een workshop Nieuwe Maan & SoulCollage®.
Ik gebruikte de Nieuwe Maan fase als moment om mijn ervaringen te delen in een workshop.
 
Ik heb de legging uitgelegd en stap voor stap het proces gedeeld, zodat de deelnemers dit maandelijks zelf kunnen doen.

Het was een goed moment, waarbij de deelnemers waren verrast over de antwoorden en de kracht van de Nieuwe Maan.

Zaterdag 13 maart 2021 is het weer Nieuwe Maan, een volgend moment om je intenties kracht bij te zetten, antwoorden te vinden en richting te bepalen.

Liefs,
Anita

Vervelen

VervelenHallo lieve vrouw,

De kop van het nieuwe jaar is eraf en we zijn al weer halverwege de maand januari.

Op mijn splinter nieuwe wc kalender van deze week staat een prachtige tekening van Peter van Straaten, die mij aanzette om je een korte mail te schrijven.

Het gaat over vervelen, kun jij in deze Corona tijd je nog vermaken of begint de verveling toe te slaan?

Ik verveel mijzelf nooit, er is altijd wat te doen, teveel om uit te kiezen. Natuurlijk is er bij mij ook wel eens een moment dat ik mij verveel, maar ik koester die momenten. Waarom, zul je je afvragen?

Op het moment dat ik mij verveel, dan krijgt mij creativiteit de ruimte. Ik settel me dan in een lekkere stoel en laat de verveling haar gang gaan.
Allerlei gedachten vliegen door mijn brein en ik weet soms niet op welke ik zal aanhaken. Uiteindelijk, vertrouwende op het proces, wordt het rustiger in mijn hoofd en ervaar ik wie en wat ik werkelijk ben.

Vervelen is gezond, het hoort bij je leven, het is een soort resetknop. Vervelen komt voor het stellen van je doelen of focussen op je taken. Kortom, vervelen is prima.

Mocht jij wel eens vervelen, dan heb ik een tip, bij de volgende keer als jij je verveelt, maak dan een SoulCollage® kaart en ontdek wat die je te vertellen heeft.

Heb je sowieso zin om kaarten te maken of te lezen, kijk eens op mijn website naar de verschillende workshop die ik aanbied,

Liefs,
Anita